എന്റെ മരണത്തിന് ഉത്തരവാദിയായവന്
ഇതാ എന്നെന്നെച്ചൂണ്ടി
ഒരുവളിപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു
അവളുടെ ചൂണ്ടുവിരലിലെ എന്റെ ചുംബനം
കഴുകന് തിന്നുന്നു
ഏതുമരുഭൂമിയെക്കാളും ദാഹമുള്ള
മണല്ത്തരിയായി
നിമിഷങ്ങള് എന്റെമേല് വന്നുമൂടുന്നു.
ഞാനോ
ഞാന് ചിലപ്പോള് പാറയ്ക്കുള്ളില് കുടുങ്ങിപ്പോയ
ഒരു ജലകണം പോലെ
നൂറ്റാണ്ടുകള് പഴക്കമുള്ള
ശ്വാസം മുട്ടലായി
ഞെരുങ്ങി ഞെരുങ്ങി
അടുത്ത പെണ്ണിനെക്കുറിച്ച്
അവളുടെ വിരലുകളെക്കുറിച്ച്
സ്വപ്നം കാണുന്നു.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
1 പ്രതികരണങ്ങൾ:
അവള്ക്ക്... പിന്നെ അവള്ക്ക്. അല്ലേ?
Post a Comment